W ciągu pięciu dni odbyło się osiem trzygodzinnych treningów jodo, w czasie których otrzymaliśmy szczegółowe wskazówki dotyczące wszystkich dwunastu kihonów oraz kata seitei jo. Praca nad kihonami, mimo że czasem może wydawać się żmudna, jest niezbędna na każdym poziomie zaawansowania, ponieważ jest jedynym sposobem doskonalenia kata. Sensei Chabaud zwracał szczególną uwagę na pozycje yaya hanmi i ma hanmi, właściwe ustawienie stóp, pracę bioder, która stabilizuje i umacnia postawę ciała oraz sprawia, że uderzenia i pchnięcia są skuteczne. Rozluźnienie ciała (plecy, barki, kolana) zaowocuje zwiększeniem szybkości i siły, ale i tak najistotniejsza w jodo jest precyzja ruchu – to ona stanowi o przewadze kija nad mieczem. Aby ją osiągnąć warto ćwiczyć wolniej – łatwiej wówczas o dokładność.

Spośród wielu szczegółowych objaśnień – podawanych często na kilku poziomach tak, aby skorzystać mogli wszyscy obecni niezależnie od stopnia zaawansowania – warto wspomnieć o bardzo istotniej w jodo stronie miecza. Sensei Chabaud wielokrotnie podkreślał, że osoba z mieczem powinna w każdym momencie starać się ciąć przeciwnika. Tylko realna intencja cięcia wydobędzie istotę kata i ukaże sensowność każdego ruchu. Czas pomiędzy początkowym a końcowym ukłonem partnerów wypełnia ciągła presja, na którą odpowiedzią jest określone kata. Zadaniem jo jest zmiana sytuacji na bezpieczną dla siebie i utrudnianie cięć. Zadaniem miecza jest po prostu cięcie – jeśli ktoś kładzie rękę na tsuka to tylko w jednym celu.

Odpowiedni dystans jest także bardzo istotny i wcale niełatwy do osiągnięcia. Jednak dobry partner z mieczem po drugiej stronie może szybko pomóc w jego zrozumieniu i przyswojeniu choćby dalekiego odejścia jo przy pierwszym cięciu w Tsuki Zue czy Hissage, które wydłuża dystans do dwóch kroków.

Sensei Chabaud starał się przekazać nam wiele innych cennych uwag i szczegółów dotyczących praktyki jodo, wszystkich jednak nie sposób tu wymienić. Z pewnością jednak każdy uczestnik stażu wyniósł coś dla siebie, co może teraz stopniowo wdrażać do indywidualnej praktyki. Bo, jak powiedział sensei Chabaud, ten, kto się uczy musi uczyć się sam. Nauczyciel może prowadzić i wspierać, ale cała praca i odpowiedzialność spadają na ucznia. Sądzę, że sensei Chabaud i sensei Marie dit Moisson ogromnie tę pracę ułatwiają.